Bir sevgiliyi daha gömmek.

İlişki başlarken,"ay biliyo musunuz?-ben böyle bişiy yaşamadım" diye başlanır.Aslında bunu söyleyen kişi koca bi "NAH"ı hakeder.Her ilişkiye böyle başlanır e salak!
Bu benim aslında,kendime bağrınışlarım.
Olaya gelcek olursak tarif edilemez.Önce en yüksek kademeye kadar mutluluk çıkar,sonra götünün üstüne düşersin.O yüksekteyken ki haline bi "hassiktir" çekersin.
Onuun gelmiceğini anladığın andan itibaren vurursun damarın dibine.
"O gelmicek,anlasanaza olum" psikolojisi başlar ama hep şu unutulur;her boşluk dolar,gidenin yerine daha iyisi gelceği için gitmiştir zaten.
Zamanla haberlerini alırsın,için acır ama ağlamazsın.O yara kapanmıcak gibi gelir,ama şunu unuturuz ki kimse aşktan ölmemiştir.Hele de sadece o şahıs ruhunu sikmekten başka bişiy yapmadıysa.

En kötüsü,"daha neler çıkıcak karşına" diyenlerdir.Aynılarını onlar bu acıyı çekerken söylemek istemişimdir hep.Bu bi teselli cümlesi değildir,ruh haline sıçan bi cümledir.Ben şuan onu istiyorum ki ağlıyorum,sen ne saçmalıyosun hacı?

Bazı sabahlar huzursuz uyanılır,bazı sabahlar melek gibi gülerek..
O melek gibi günlerimizde "unuttum laan" psikolojisindeyizdir.Huzursuz günlerimizde "acaba napıyo bensiz puşt" modunda.

Taa ki karşımıza hormonlarımızı alt üst eden biri çıkana kadar. Koymuşum "x"e ben onu zaten sevmedim kiiii psikolojisi ağır basar. O çocuktan tekmeyi de yiyince,ben x'i özledim lan psikolojisi.

Bu durumlarda en güzeli tamamen herşeyden soyutlanana dek yalnız kalmaktır.
En iyisi budur..