sokiyim böyle aşk acısına.

aslında bakmayın öyle dediğime hepsi benim suçum. sen birine fazla değer verirsen o fazla değeri senin ağzına yüzüne gözüne vurur durur.
erkeğe çok fazla sevdiğini belli etmiceksin, götü kalkar demişti etrafımdakiler. bense salak gibi "hiçte bile niye kalksın" diye salakça savunmuştum.
gel gelelim zaman herşeyi gösteriyor insana.
hayalimde beni kıskanan, sahiplenen, tek onun omzunda huzur bulduğum bir adam istemiştim. maddi şeyler hiç bi zaman benim için değerli olmadı olmıcakta.
bi güzel söz, mektup bunlar daha önemlidir her zaman benim için.
ama bunları gerçekleştirememek de damarıma basar.
uzun ve yorucu bir ilişki ardından sadece geriye pişmanlık kalır, daha önce hiç bir erkeğe boyun eğmemiş bir kız olarak bir paspas olmak çok acı bişey olsa gerek.
kendini durduramamak gururunu piç etmek gibi.
ama bende bişeyin bitmesini beklerim o zamandan sonra dönüşü olmaz. sanırım o zamana girdim, istenmediğimi anladığım an güvencem olmadığından dolayı bişeye tutunup tekrar ayağa kalkcak gücümde olmaz.
her ilişkide sorunlar vardır bazen sürekli olur ama ilişkiler hep böyle gitmez ki, insanların birbirine anlayışlı olması gerekir her daim.
hep bi taraf alttan alır, çok seversen çok seyde beklemek hakkındır.
karşı taraf sürekli sana bahane sunuyosa da bunda bişey vardır.
ve en önemlisi nedir biliyo musun? saygıyı yitirmek, birbirine küfreden iki kişiden bi sik olmaz.
ben bu son ilişkim için o kadar çabaladım o kadar çabaladım ki karşı tarafın çabalaması yanımdan geçemez, anlayışlı olmak bikaç kere alttan almakla ben bi bok yaptım denmez.
herşeye göz yumup, ailesini karşısına alan ben, sikko sikko nedenlerden dolayı son verdim.
demek ki bitmesi gerekiyormuş, demek ki sevilmemişim.
gerçek sevgi zorluklara direnen sevgidir, şansıma sokmak isterim ki dün bi çocuk beni arayıp numaramı arkadaşımdan aldığını söyledi, bugün dün sürekli mesajlar attı, bense ayrılmamıza rağmen ilişkisi yok yapmadım, çocuğu reddettim. bu sene en uzun çıktığım çocuk okulumun oraya gelmişti, halbu ki onun üniversitesi sarıyerde. hayat işte, kimileri gideer kimileri gelir.
çok pişmanım ama sadece bu kadar, böyle bitmesi koydu. bi mesajla, bi soğudum ile.
depremlere dayanan binanın bi rüzgarla çökmesi gibiydi.
ne yazık ki sevilmemişim gene...
ben herşeyi yapmaya razıydım oysa ki gene olmadı gene gene.
hayallerinin piç edilip tecavüz edildiği bi ruh ne kadar sağlıklı olabilir ki?
bidaha o insana dokunamıcak olmak, mesaj atıp "iyi geceler aşkım" diyemicek olmak, ama en azından şunu biliyorum ki yalandan aşkım demesinden iyidir.
o bana başkaları dokunurken rahatsız olmuyosa benimde olmamam gerekir işte bu masal da burda biter, belki kahraman beklenir yada siktir olur gider..