Hep Erken Vedalarım Oldu.

Herzaman farklıydım ve bunun farkındayım.Farkında olmak güzeldir.İlişkilerimde hep sorun çıkardım,eğer gerçekten birini tam anlamıyla sevsem paşalar gibi oturur söz dinlerdim.
Çoğu zaman hep erkek ben oldum,nedeni de sümsüklerle çıkmamdı.
Laf atsalar sataşmaya götü yemeyen cinsle çıkmıştım hatta,neyse.
Neden ilişkilerim hep kısa sürdü?Çok kaybetme korkum yoktu.
Bırakılmaktı beni üzen,hayatımdan gitmesi değildi.
Herzaman beklentileri farklı olan biriydim ben.Her kızdan farklı hayallerim vardı,aslında hepsi bana hayrandılar ve bu yüzden kaçtılar.
Güçlü,akıllı ve kendinden üstün kadınları pek sevmez erkekler.
Bu yüzden kaybettim hep,isteklerime cevap veremiceklerini anlayınca fırt kaçtılar.
Aslında çokta şey istememiştim.Sadece sıradan insanlardan biraz farklı.
Sürekli aynı yerlere gitmek değil de,farklı yerler.
Aynı mesajlar değil de,mektuplaşmak gibi.
El yapımı hediyeler gibi.
Hiç biri bunu kaldıramadı,açıkçası bende tavırlarımdan ödün vermedim.
Şuana kadar kimse beni çözemedi aslında o kadar basitimdir ki,sadece bi konuda ona karşı soğuksam her türlü arızayı çıkarabilirim.
Birine her türlü inanmışsam güvenmişsem bana yalan söylese bile inanırım.
Buda benim hislerimle alakalıdır her zaman.
Çoğu zaman ben "hoşçakal" demişimdir.Duyduğum "hoşçakal"lar ise ilişki iyi giderken olmuştu hep.
Aslında bi kere "hoşçakal" deniyosa,bırakçaksın onu orda.Kalcak o,hoşu moşu geçicen.
Başkası gelcek çünkü,gelmicek mi?
Mesela benim hayalimde ki erkek gelcek,az kaldı biliyorum.
Herşeyi onla yaşayabilceğim,benden herkese söz edebilceği bi sevgili olabilceğim onla bi hayat sürebilceğim bi aşk kapının ucunda.
Sadece "gel" dememi bekliyo.
3 harf beni hayata döndürücek,kendimi düzeltip ona gel demek için sabırsızlanacağım.
Aşk gel hadi..